دکتر محمد رضا حکيم زاده

حيکم زاده متولد شهر زيباي لاهيجان بود، تحصيلات ابتدايي را در لاهيجان ، متوسطه را در رشت و تحصيلات  عالي را در تهران گذرانيد ، و آنگاه وارد خدماتي دولتي گرديد ، نخست به مشهد اعزام شد. عشق او به انجام کارهاي خيرخواهانه و نوع دوستانه که تا زمان تحصيل به صورت ذاتي و عاطفي در وجودش نهفته بود ، از اين زمان که مصدر امور دولتي قرار گرفته بود ، به عينيت و واقعيت در آمد.

حکيم زاده در مشهد ضمن انجام امور روزانه ، آسايشگاه جذاميان را که وضعيت بسيار نامطلوبي داشت بهبود بخشيد و بصورت آسايشگاهي  نوين در آورد.

مردم شهر مشهد وبويژه بيماران جذامي از او خاطرات خوب زياد را در سينه دارند.

دکتر حکيم زاده آنگاه به مديريت کل بهداري استان گيلان منصوب شد  از همان اوان ورود، تاسيس درمانگاههاي متعدد در گوشه و کنار گيلان  در صدر برنامه هاي اداري وي قرار گرفت. و توانست در روستاههاي بزرگي چون پيربازار ، خشکبيجار ، ضيابر ، ماسوله و ماکلوان درمانگاه تاسيس کند.

اينک زماني فراسيده بود که دکتر علاوه بر انجام امور روزانه اداري، به امري فوق العاده و انساندوستانه دست بزند.فکر تاسيس يک آسايشگاه معلولين در ذهن وي قوت گرفت و آن را به چند تن از دوستان و آشنايان نزديک خود که احساس  مي کرد چون او مي انديشند در ميان گذاشت.

مرحوم حسين استقامت يکي از آنان بود، پس مقدار زيادي از املاک خود را با طيب خاطر بصورت بلا عوض در اختيار وي قرار داد و اين آسايشگاه با همت دکتر حکيم زاده و  کمک خيرين تاسيس شد.

دکتر حکيم  زاده مدتي بعد به بيمارستان فيروز آبادي تهران منصوب گرديد . در تهران نيز همچنان بيتاب و بيقرار بود و براي اجراي يک امر خير ديگر سر از پا نمي شناخت . قصه از نوع تکرار شد. از طرف خانواده اميني قطعه زمين بزرگي درکهريزک به ايشان سپرده شد تا آسايشگاهي در آن ساخته شود. باز افراد خير و همت مردان خير انديش رفيق راه او شد. دومين آسايشگاه معلولين ايران  در کهريزک تهران ساخته شد و در اختيار محرومان قرار گرفت.

آنگاه به اصفهان رفت . باز بيقراري براو غلبه کرد و باز قصه ديرين را از سر گرفت و آسايشگاه اصفهان را بر پا داشت.

دکتر حکيم زاده پيش از همه در شهر خود لاهيجان نيز منشاء يک امر خير بياد ماندي شده بود پرورشگاه کنوني اين شهر مرهون زحمات اوست .

دکتر حکيم زاده بعد از سال ها تلاش مردمي عاقبت به بيماري قلبي سختي دچار شد که مداواي آن حتي در اروپا وآمريکا نيز موثر نيفتاد در نتيجه به ايران برگشت و در سال 1362 در تهران درگذشت. به پاس تقدير و حق شناسي از اين انسان بزرگ، او را در همان آسايشگاه معلولين کهريزک که خود باني و موسس آن بود به خاک سپردند.