دلم گرفته

 

 

 

دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من

 

گر از قفس گریزم، کجا روم کجا من؟

 

کجا روم، که راهی به گلشنی ندانم

 

که دیده بر گشودم به کنج تنگنا، من

 

نه بسته ام به کس دل، نه بسته کس به من دل

 

چو تخته پاره بر موج رها رها رها من

 

ز من هرآنکه او دور چو دل به سینه نزدیک

 

به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من

 

نه چشم دل به سویی نه باده در سبویی

 

که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

 

ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟

 

که گویدم به پاسخ که زنده ام چرا من؟

 

ستاره ها نهفتم در آسمان ابری

 

دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من

 

سیمین بهبهانی

 

هنوز ، همیشه، هرگز

 

 

هزار سال به سوی تو آمدم

 

 افسوس

 

هنوز دوری دور از من ای امید محال

 

هنوز دوری آه از همیشه دورتری

 

همیشه اما در من کسی نوید دهد

 

 که می رسم به تو
 

 

 شاید هزارسال دگر

 

صدای قلب ترا

 

پشت آن حصار بلند

 

 همیشه می شنوم

 

 همیشه سوی تو می آیم

 

 همیشه در راهم

 

 همیشه می خواهم

 

 همیشه با توام ای جان

 

همیشه با من باش

 

همیشه اما

 

 هرگز مباش چشم به راه

 

همیشه پای بسی آرزو رسیده

 

به سنگ

 

 همیشه خون کسی ریخته است بر درگاه

 

فریدون مشیری