زادگان کورش
زادگان كورش
مصطفی بادكوبه ای
از آن پیش كز جان دریغا زنیم
بیا هموطن دل به دریا زنیم
مبادا دگر باره از یك فریب
ندای دریغا دریغا زنیم
بیا تا بجنگیم با اهرمن
به پرچم نشان اهورا زنیم
به فرهنگ خود باز گردیم وكم
چو بیمایگان سر به هر جا زنیم
بیا چون نیاكان بهدینمان
كه چنگی به چنگ نكیسا زنیم
ز رودابه و زال یاد آوریم
سخن كم ز مجنون و لیلا زنیم
ز تهمینه گوییم و از تهمتن
نه دم از تمنای عذرا زنیم
اگر ویس و رامین بخواهیم به
كه دم از گناه زلیخا زنیم
بیا تا سر ظلم ضحاك را
به گرز گران كاوه آسا زنیم
درفش كیانی برآریم و باز
به قلب ستم بی محابا زنیم
نه آخر كه ما زاده كورشیم؟
كه بانگ رهایی به دنیا زنیم؟
نه همچون یهودان به تیه اندریم
كه دستی به دامان موسی زنیم
نه بیچارگانیم و نه مردگان
كه خود را به دستان عیسی زنیم
نه ما جاهلانیم تازینژاد
نه بتخانهدار و نه صحرا زنیم
چه كس خواندمان مردمانی صغیر
كه بر رای او خنده یكجا زنیم
چه هستند اینها كه خواهند ما
دم از قصه عبد و مولا زنیم؟
كجا باید این ننگ بردن اگر
كه ما بوسه بردست اینها زنیم؟
یكی ملت زندهایم و كهن
كه سر برتر از كاخ كسری زنیم
كبیر و رشیدیم و با افتخار
دم از دانش ورای و شورا زنیم
مبادا كه در قرن آزادگی
به پیشانی این داغ رسوا زنیم
مبادا كه با دیدن آفتاب
چو خفاش خود را به رویا زنیم
كنون وقت آن شد كه چون تهمتن
نهیبی به رخش توانا زنیم
سر دیو و جادوگران پلید
بكوبیم و بر سنگ خارا زنیم
گل عبرت از باغ دیروزها
بگیریم و بر فرق فردا زنیم
به «امید» ایران آباد و شاد
دگر باره دل را به دریا زنیم